Florence

12-02-2019

We rijden van Forlì, net onder Bologna, naar Florence dwars door de Apennijnen. Er is maar 1 weg om daar te komen en dat is de Tosco-Romagnola. In het schemer komen we in een bocht fantastisch warm licht tegen. We stoppen de auto zonder ook maar een woord hierover naar elkaar uit te brengen. Betoverd door de schoonheid die wij zien, de nachtblauwe lucht met op de horizon de contouren van de bergen die afsteken in een fel oranje lucht. Het enige dat we in al die uren zijn tegen gekomen zijn twee overstekende wilde dieren: een vos die een sprongetje over de weg maakte en hertje dat stond te grazen.

Eenmaal in Florence aangekomen overnachten we in een voormalig herenhuis van een nobele familie uit de 15e eeuw. Familie die bevriend was met de beroemde bankiersdynastie van de 'De Medici'. Nu is deze 'palazzo' een kleinschalig boutique hotel, genaamd Hotel Paris. Het hotel ligt heel centraal, ongeveer naast de Duomo, die je dan ook hoort wanneer je de luiken van je hotelkamer opent. Het hotel kan de nodige restauratie gebruiken, maar het geeft je toch het gevoel alsof je weer even terug gaat in de tijd van de 'De Medici'. We slapen in een grote lichte ruime kamer met zware stoffen, rode gordijnen en een prachtig hemelbed. In de kamer staat voor het raam een klein bureautje waar je als schrijver zo weet te starten aan een boek.

's-Avonds eten we waanzinnig lekker bij 'Acqua al 2'. Ik bestel hier op aanraden van Claudio de filetto al balsamico (biefstuk met een balsamico saus). Wat was dat een wonderbaarlijke smaakexplosie!! Het rundvlees heeft hier echt een bijna wildsmaak en de balsamico saus heeft de juiste combinatie van zoete en zure stroperigheid. Ik heb me laten vertellen dat dit te maken heeft met de verschillende grassoorten die de koeien eten in de bergen van Toscane.

De volgende dag, na een goed verzorgd ontbijt in een prachtig door fresco's versierde ontbijtzaal, ga ik weer aan de wandel door de straatjes. Zonder plan, maar wel altijd met een doel: iets unieks spotten... heerlijk!
Dit keer kom ik bij het atelier waar de beelden van Duomo worden gerestaureerd. Héél bijzonder en indrukwekkend om te zien. Ik besluit mijn vrouwelijke charme te gebruiken en ik mag binnenkomen om te kijken. Ik begrijp van de heren in hun gebrekkig Engels dat het toch wel heel bijzonder is dat ik dit mag zien, want toeristen worden eigenlijk nooit toegelaten i.v.m. de veiligheid van de beelden. Het is werkelijk prachtig werk wat de heren daar verrichten.

Zoals ik de lunchtijd in Italië beschreef in mijn vorige verslag, gaat het nu net zo. De straatjes worden drukker en de kantoren lopen leeg. Claudio komt terug van zijn afspraak en neemt me mee naar het restaurant '4 Leoni' aan de andere kant van de Arno rivier. Wat we hier gaan eten behoort nu tot een van mijn favorieten gerechten. Wees gewaarschuwd voor je dit leest... het gevolg kan ernstige honger naar Italië veroorzaken ... het gaat om met zoete peer gevulde fiocchetti (pasta) met een crème van Taleggio (kaas) met verse groene asperges. Ik verlang er weer naar!

Na de voortreffelijke lunch starten we met een voldaan gevoel aan onze verdere reis door Toscane met een bestemming ten zuiden van Sienna.